Wat betekent het om te leven met een beperking, en tegelijk vol vertrouwen vooruit te kijken? In de komende editie van de Glorie staat het verhaal van gemeentelid Adriaan van Duijn, nu alvast een klein voorproefje.
Adriaan leeft al sinds zijn jeugd met de gevolgen van een beroerte, waardoor zijn linkerkant verlamd raakte. Toch wil hij niet vooral bekendstaan om wat hij niet kan. In het dagelijks leven werkt hij bij het UWV en binnen de gemeente helpt hij regelmatig met het vervoeren van gemeenteleden naar de diensten.
Revalidatiecentrum
In het openhartige gesprek met Elise Spring in het Veld (Zelf ook lichamelijk gehandicapt) vertelt Adriaan hoe geloof voor hem een bron van kracht werd. Juist in moeilijke periodes ervoer hij Gods nabijheid heel concreet. Tijdens een verblijf in een revalidatiecentrum, waar hij alleen op een kamer lag, zei hij: “Op dat moment was God heel dichtbij. Alleen de Heer was bij me. Hij heeft me erdoorheen gesleept.”
Elkaar blijven helpen
Het getuigenis van Adriaan laat zien dat kwetsbaarheid en geloof hand in hand kunnen gaan. Maar ook dat mensen met beperkingen niet alleen zorg ontvangen, maar zelf ook van grote betekenis kunnen zijn binnen de gemeente. Adriaans oproep is eenvoudig, maar krachtig: “We moeten elkaar blijven helpen en ons blijven inleven in de ander.”
In de Glorie van september leest u het volledige verhaal over geloof, afhankelijkheid en omzien naar elkaar.
