Hard werken
Wim Hoogerdijk is geen onbekende in Baptistengemeente Katwijk. Al sinds de beginjaren is hij betrokken. Hij diende meerdere keren als oudste en als voorzitter van de oudstenraad. Samen met zijn vrouw Barbara bouwde hij een leven op, met vier zoons, inmiddels kleinkinderen en zelfs achterkleinkinderen. Zijn werkzame leven stond in het teken van hard werken. Als schilder en later in de betonreparatie werkte hij door tot zijn zeventigste. Daarna brak een nieuwe fase aan: tijd voor rust, samen op pad, genieten van het leven. “Als we vrij waren, dan waren we ook echt vrij. Dan gingen we eropuit, een paar dagen weg, genieten van de kleine dingen.”
Breuk
Die rust duurt niet lang. In maart 2025 komt de diagnose: longvlies-asbestkanker. Wat opvalt, is niet alleen de ernst van het nieuws, maar ook de manier waarop Wim het ontvangt. “Ze zeiden: dat is een klap geweest. Maar ik heb hem niet gevoeld. Het is alsof Jezus die klap voor me opving.” Al vóór de diagnose ervaart hij een diepe rust. Tijdens een scan komt een lied in hem op en ervaart hij een duidelijke overtuiging: God weet wat er gebeurt. Vanaf dat moment blijft die rust.
Proces
Wat volgt is een intens medisch traject. Ziekenhuisbezoeken, kuren, complicaties. Wim wordt steeds zieker. Zijn lichaam verzwakt zichtbaar. Hij verliest in korte tijd meer dan dertig kilo. “Toch kwam er ook berusting. Niet omdat het makkelijk was, maar omdat ik wist: ik ben niet alleen.” Hij ervaart de kracht van gebed, heel tastbaar. Kaarten, berichten, mensen die laten weten dat ze bidden. “Het voelde alsof er een leger om me heen stond.” Zijn geloof verandert. Niet zozeer in woorden, maar in intensiteit.
Diepte
De diepste periode volgt na de chemotherapie. Wim kan niet meer eten. Zijn lichaam raakt uitgeput. Uiteindelijk legt hij zich erbij neer. “Toen heb ik gezegd: als dit het is, haal me dan maar thuis.” Kinderen nemen afscheid. Familie komt langs. Alles wijst op het einde. Maar dan gebeurt er iets wat Wim zelf moeilijk kan verklaren. Een innerlijke overtuiging: dit is nog niet het einde. “En dat bleek ook zo. Voor het weekend knapte ik op.”
Keerpunt
Vanaf dat moment verandert het beeld. Wim krijgt weer eetlust. Hij komt weer aan. Zijn lichaam herstelt gedeeltelijk. Van 58 kilo groeit hij weer naar ruim 70 kilo. Hij kan weer lopen en zelfs kleine klusjes doen. “Het is geen groot leven, maar het is wel bijzonder. Gewoon samen koffie drinken is al bijzonder.” Elke dag voelt als een cadeau.
Geloof
Wat heeft dit alles met zijn geloof gedaan? “God is zo dichtbij gekomen. Dingen die ik vroeger alleen hoorde, heb ik nu zelf ervaren.” Hij spreekt over stervensgenade, een vrede die je pas krijgt als je die nodig hebt. Hij leert opnieuw vertrouwen. “Het was alsof God zei: ga je me nu eindelijk vertrouwen?” Zijn geloof wordt eenvoudiger en tegelijk dieper. Minder theorie, meer relatie.
Spanning
Toch blijft er spanning, want Wim leeft tussen twee werelden. Aan de ene kant is er het verlangen om bij God te zijn. Aan de andere kant is er het leven hier, dat weer kleur heeft gekregen. “Ik verlang ernaar, maar ik zit ook weer vol leven. En dat wil ik niet tekortdoen.” Die spanning is er, maar hij draagt die zonder kramp.
Leven
Het leven van nu is klein, maar rijk. Samen ontbijten. Een rondje lopen met de rollator. Af en toe helpen in het huishouden. Een verjaardag plannen. Zelfs een nieuwe auto kopen. “Die twee dingen gaan naast elkaar: afscheid en vooruitkijken.” De ziekte bepaalt niet alles. Het leven gaat door, bewust en dankbaar.
Gemeente
Wat Wim misschien nog wel het meest raakt, is de rol van de gemeente. Honderden kaarten. Gebeden. Mensen die om hem heen staan. “Lieve gemeente, dank. Jullie hebben voor ons gestreden.” Hij ziet het als geestelijke strijd, en de gemeente als een leger dat meebidt.
Getuigen
Wim wil zijn verhaal niet voor zichzelf houden. Waar het kan, vertelt hij ervan. “Dat wat een beetje was weggezakt, is helemaal teruggekomen. Ik wil weer getuigen van mijn Heer en Heiland.” Niet als iemand die alles begrijpt, maar als iemand die heeft meegemaakt dat God dichtbij komt, juist als alles wegvalt.
De ziekte is er nog. De toekomst is onzeker. Maar één ding staat vast: zijn leven is veranderd. Elke dag is bonus. Elke ademhaling een geschenk. En elke ontmoeting een kans om te vertellen: God is dichtbij gekomen.